Twee práchtige mannetjes geboren …

Geboorte van een prachtige tweeling ….

Op 22 december krijg ik een mailtje van Marinka en Klaas Pieter met de vraag of ik tijd heb om een drieluik (buikfoto’s, de geboorte en een newbornshoot) van hun tweede zwangerschap te fotograferen.
Ik mail de dag erna terug dat ik dat heel graag voor ze wil doen en heb in eerste instantie niet in de gaten dat het om een tweeling gaat. Hoe leuk is dat?

Op 6 januari hebben we een afspraak voor een kennismakingsgesprek en vertel ik hoe mijn werkwijze is wat ik kan bieden en over en weer vertellen we elkaar onze verwachtingen.
Diezelfde avond doe ik ze een aanbod.

Een week later krijg ik goed nieuws en blijkt dat ze graag gebruik maken van mijn aanbod.

We mailen en appen in de weken die gaan komen nog over een en ander.

Tegen eind februari plannen we een datum om de buikfoto’s te gaan maken. We komen uit op 4 maart a.s. Leuk, ik heb er zin in.

Dan krijg ik op 28 februari een appje dat ze in het ziekenhuis zijn omdat er weeën zijn en ze aan het bekijken zijn hoe of wat. Dan blijkt er toch ook wel al 3 cm ontsluiting te zijn. Afgesproken wordt dat ze mij goed op de hoogte houden en ik sta stand-by om te komen mochten de mannetjes toch nu al willen komen.

Er worden weeënremmers toegediend als ook een spuit om de longetjes te rijpen. Het is spannend en ik ben echt super alert en sta klaar om te gaan mocht het toch nog nodig zijn.

S’avonds laat blijken de weeënremmers te werken en heeft de gynaecoloog aangegeven dat het waarschijnlijk niet nog eens weken gaat duren. Ze willen de bevalling het liefst tot minimaal 34 weken uitstellen. We spreken af dat wanneer de gynaecoloog moet worden gebeld die nacht ze mij ook bellen.

Ik wordt gewoon wakker ’s ochtends en was het rustig die nacht ….

De volgende ochtend zijn de weeën nog niet echt afgezakt maar ook niet erger geworden.
De gynaecoloog geeft aan dat het rustig is in de buik en besluit dat Marinka toch een paar dagen in het ziekenhuis moet blijven.

We spreken af dat ik de dag erna op 2 maart de buikfoto’s kom maken in het ziekenhuis. De kleine Imme (kleine Imme maar straks grote broer!) komt ook naar het ziekenhuis zodat ook hij op de foto kan. We maken leuke ongedwongen foto’s en ze heeft nog een prachtig mooie en vooral ook bescheiden buik. We kletsen gezellig en hopen dat de mannetjes nog even lekker een paar weekjes blijven zitten.

Op 3 maart krijg ik een appje dat Marinka weer heerlijk thuis is en lekker thuis mag afwachten op wat komen gaat. Heerlijk thuis bij Klaas Pieter en Imme. Haar zus is bij hen thuis voor hulp en opvang van Imme als dat nodig is.

Dan krijg ik op 6 maart, vroeg in de ochtend, een appje. Jullie zitten in de wachtkamer voor een controle CTG en groei-Echo van de kleintjes. Spannend hoor, het rommelt wel weer een beetje namelijk. Jullie gaan me op de hoogte houden vandaag.
Ik ben er zelf rustig onder omdat jullie al vaker wat ‘loos alarm’ hebben gehad.

Dan gaat om 10:19 uur de telefoon!!!!!! Klaas Pieter komt met de mededeling dat je inmiddels op 8cm ontsluiting blijken te zitten. SCHRIK … OH JEE … ehhhhh … ik zeg dat ik me ontzéttend ga haasten en zeg dat ik hoop dat ik nog op tijd ben. Dat hopen jullie ook geeft Klaas Pieter aan. Ondertussen heb ik nog nooit zó ontzettend hard naar huis gefietst (ik wist niet dat ik zo ontzettend hard kon fietsen) om daar mijn tas te pakken en richting Amsterdam te gaan. Het is gelukkig rustig op de weg en ik rij met repeterende schietgebedjes in mijn hoofd naar het OLVG Oost hopende dat de mannetjes nog héél even wachten totdat ik er ben …. Na ongeveer 45/50 minuten kom ik aan in de verloskamer. Ik ben nog op tijd … SUPER FIJN zeg.

Jullie vertellen dat jullie tijdens de controle aangaven weeën denken te hebben, de gynaecoloog besluit even te kijken en je blijkt op 8cm ontsluiting te zitten. Toen bleek het er allemaal ineens haastig aan toe te gaan. Alles wordt gebeld en in orde gebracht. Jullie moeten meteen naar de verloskamer.

Toen ik binnenkwam waren een verpleegkundige en gynaecoloog binnen.

Ook komen twee neonatologieverpleegkundigen zich voorstellen. Ondertussen vertelt de gynaecoloog dat de kleintjes vandaag gaan komen en het met 8cm niet meer tegen te houden is.

Vandaag is het ook precies 34 weken van de zwangerschap.

Je geeft aan dat ze heel graag wil staan, maar je ligt aan twee CTG banden om de baby’s in de gaten te houden, je mag toch wel even gaan plassen. Je maakt meteen van de gelegenheid gebruik om daarna even te blijven staan. Ondertussen sta je een krentenbol te eten. Je vangt de weeën die je hebt op en wiebelt wat heen en weer. Je vind het staan heerlijk maar je moet toch weer gaan liggen ivm de CTG’s. Het ene kindje blijft rustig liggen en kan de CTG aan de band worden gelegd. Het andere kindje is nogal beweeglijk, laat zich niet makkelijk ‘vangen’ en een verpleegkundige zit er steeds naast met de CTG in de hand om het kindje te zoeken en de hartslag te horen. Soms is dat wat in de verte te horen.

Je vraagt of je misschien straks staand mag persen omdat je de kindjes, als je staat, echt naar beneden voelt zakken, de weeën zijn dan ook wat heftiger, maar de verpleegkundige geeft aan dat dit waarschijnlijk niet zal kunnen. Na het persen zal ook moeten worden gevoeld of de kindjes niet zijn gaan rollen en zo de navelstreng om het nekje hebben zitten. Staand gaat dat lastiger. Dit ook omdat de kindjes nog klein zijn.

Om 11:45 uur mag je wel even staan alleen blijkt dat de CTG dan niet goed pakt en de kindjes niet goed te monitoren zijn. Je geeft weer aan dat de weeën staand sterker zijn. Bij het liggen voel je het toch wat minder.

Om 12:15 uur blijkt nog steeds dat het bovenste kindje erg beweeglijk is, de echo laat dat ook goed zien. Dan komen er weer twee verpleegkundigen binnen om zich voor te stellen, ook twee co-assistenten komen binnen om zich voor te stellen. Ook de bloeddruk wordt gemeten en die blijkt goed.

Om 12:20 uur geef je aan dat de weeën erg meevallen en de coassistent geeft aan dat je ze ook heel erg beheerst en goed wegpuft. De verpleegkundige geeft ook aan dat het hb is gestolt. De weeën zijn wel iets heftiger dan een uurtje daarvoor. Je geeft nog aan “dat je je heel goed beseft dat het straks allemaal voorbij is maar dat je nog niet beseft dat de kleintjes er straks dan ook al echt zijn”.

Om 12:30 uur gaan ze weer toucheren om te bekijken wat de vorderingen zijn. Het hoofdje van baby 1 staat best diep, ze gaat voelen hoe het kindje (wat vooraan ligt) ligt. Je hebt bijna volledige ontsluiting er staat nog een mini randje. Ze gaat even overleggen met de arts.

Om 12:44 uur worden de vliezen gebroken, de gynaecoloog geeft aan “dat ze de kinderen nu wel wil zien”. Het vruchtwater is mooi helder. Kindje 1 is aangesloten op een electrode en is goed in de gaten te houden, kindje 2 wordt wat vaker in de gaten gehouden met behulp van een echo omdat het kleintje steeds “weg floept” van het CTG. Ze doen het nog steeds allebei erg goed. Je vraagt of het normaal is dat de weeën minder worden na het breken van de vliezen. Nee dat is juist niet zo, over het algemeen worden ze erger.

Om 13:04 uur voel je héél af en toe wat druk, niet dat je moet persen maar ieniemienie beetje druk. Na vijf minuten voelde je het kindje wat dieper zakken, je voelt dat aan het electrodedraadje.

Om 13:18 uur wordt gezegd dat je geen help-syndroom hebt ondanks dat je bloeddruk wat aan de hogere kant is. De baby’s blijken nog niet echt haast te hebben.

Om 13:25 uur geef je aan dat het best een saaie bevalling is, jullie grappen wat onderling dat jullie alle tijd hebben om na te denken tijdens deze bevalling, jullie kunnen het hebben over een auto of over de boodschappen etc.

Om 13:44 uur wordt besloten je een beetje weeën opwekkers toe te dienen, een snufje om je het laatste zetje te geven. Kindje 1 zit echt al voor de uitgang nl. De registraties zijn heel goed, ook van kindje 2.

Om 14:08 uur merk je nog niet dat ze wat sterker worden. Je bent even wat rechterop gaan zitten omdat je wat last krijgt van je rug.

Om 14:15 uur gaat de stand van de weeën opwekkers even ietsje hoger. Je gaat ook op je zij liggen, even een andere houding. Door deze houding is kindje 2 weer wat lastiger te volgen, hij heeft alle ruimte om lekker heen en weer te bewegen.

Om 14:21 uur krijg je een behoorlijk heftige wee en je roept keihard: “kan iemand dat ding weer terug draaien !!!!”. Je voelt ook al ietsje meer druk. Tijdens de wee zeker.

Om 14:23 uur je wordt getoucheerd om te bekijken hoever je nu bent.

Om 14:24 uur mag je een beetje meepersen tijden een wee.

Om 14:30 uur blijkt dat je veel moet plassen, je mag dit op het matje doen en is meer dan verwacht. Inmiddels ben ik nummer acht in de kamer en wordt het steeds drukker en drukker.

Om 14:35 uur JAAAAAA SEP wordt geboren, één goede perswee en de kleine man komt ter wereld. Er staan erg veel mensen wordt om jullie heen en ik heb niet al te best zicht. Wát een drukte om jullie heen zeg. Sep wordt direct bij je neergelegd en bij Klaas Pieter komen de tranen van geluk. Wat een mooi mannetje zeg, nog flink in de huidsmeer en verder prachtig roze. Het blijkt wel dat hij een winkelhaak wondje op zijn achterhoofd heeft. Dit blijkt te komen door de electrode die niet helemaal goed is geplaatst. Dit mooie mannetje weegt 1990 gram.

Vrij snel krijg je weer een wee en WAUW … om 14:44 uur komt MIK ter wereld. Wéér een ontzettend prachtig mannetje, wat een mooi kereltje ook weer. Hetzelfde … heerlijk roze en flink onder de huidsmeer. Hij weegt 2384 gram en huilt flink. Dit keer heb ik prachtig zicht op de geboorte van jullie derde mannetje en kan ik mooie plaatjes maken. De helft van al het zorgpersoneel heeft zich natuurlijk ontfermt over SEP.

Dan is/loopt de kamer ineens heel erg vol, ik tel op een gegeven moment 16 mensen in de kamer, en dan te bedenken dat de kamer niet eens zo heel erg groot is. Er zijn twee kinderartsen, twee neonathologie verpleegkundigen, gyneacologen, een aantal verpleegkundigen en wat co-assistenten. Vol dus. Het ontgaat jullie, jullie kijken gelukzalig naar jullie mooie mannetjes.

En wat doen de mannetjes het goed en wat zien ze er ook ontzettend goed uit zeg. Heel mooi en wat super fijn. Ze zijn tenslotte toch 6 weken te vroeg.

De kinderartsen ontfermen zich over de mannetjes en kijken ze helemaal na.

Besloten wordt SEP z’n winkelhaak wondje toch te hechten, het is te groot om zo te laten zitten. Zo krijgt het arme mannetje al binnen een uur van zijn prille leventje een paar hechtingen. Het zijn er niet veel en wat heeft hij het goed gedaan zeg. Toppertje hoor.

Dan blijkt MIK onder aan zijn rug een plekje te hebben. Een klein gaatje. De kinderarts komt meteen ter zake en brengt jullie op de hoogte en vraagt jullie of jullie bekend zijn met een ‘open ruggetje’. Ze wil nog niet meteen zeggen dat dat het is maar ze wil wel allerlei onderzoeken gaan doen om te bekijken wat het is en het eventueel uit te sluiten. De kleine MIK zal een echo van zijn hoofdje krijgen en er zal ook een MRI-scan moeten worden gemaakt.

SEP wordt na alle controles weer bij je neergelegd en ondertussen gaan ze nog even door met het controleren van MIK.

MIK heeft het wat lastig, het huilen is overgegaan in jammeren, er wordt uitgelegd dat hij dit doet omdat hij nog niet genoeg lucht binnen krijgt. En hij door te jammeren zijn longetjes helpt wat meer lucht binnen te krijgen. Om 16:24 uur besluiten ze dat MIK een C-PAP krijgt. Hij krijgt een soort maskertje om en een kapje op zijn neus waardoor hij wat hulp krijgt bij het ademen. Ook melden ze dat er geen geschikte ruimte in het OLVG Oost is voor een, te vroeg geboren, tweeling en dat jullie zullen moeten verhuizen naar een ander ziekenhuis. Ze weten nog niet precies wanneer en naar welke maar daar gaan ze over bellen.

Eerst gaan jullie verhuizen naar de tweelingkamer verderop in de gang.

Het hele hectische is er op een gegeven moment een beetje vanaf in de kamer als de beide mannetjes gecontroleerd zijn. SEP ligt nog heerlijk bij je en je probeert of hij aan de borst wil drinken. Vrij snel heeft hij door hoe het moet maar het is ook nog wel vermoeiend voor het mannetje. Je straalt helemaal als je naar de mannetjes kijkt en Klaas Pieter probeert zijn aandacht te verdelen over jou, SEP en MIK. Je geeft ook aan dat je je erg goed voelt en de bevalling vrij gemakkelijk vond.

Om 17:15 uur verplaatsen we alles en iedereen naar de tweelingkamer (kamer 1) en daar ligt MIK al aan de C-PAP. Bij binnenkomst breekt Klaas Pieter, het wordt hem allemaal even teveel. Het is ook niet niks ….

Om 17:20 uur gaan ze de opa’s en oma’s bellen om het heugelijke nieuws over de komst van de mooie mannetjes te vertellen. Ook ooms en tantes worden gebeld.

Via beeld kunnen ze alvast een beetje kennismaken met de kleintjes.

Dan komt binnen niet al te lange tijd ook Imme (met zijn tante en oom) kijken naar zijn nieuwe broertjes. Hij wil er niet heel veel van weten en roept dan ook steeds: “no baby’s – no baby’s”. Zijn papa en mama krijgen wel een kus en knuffel maar z’n broertjes (nog) niet … dat heeft even z’n tijd nodig. Dat komt vast wel goed.

Niet lang daarna neem ik afscheid van een mooi gezin met drie mooie lieve mannetjes.

Wat was het een mooie dag met lieve mensen, een prachtig rustige en mooie bevalling van twee heerlijke mannetjes. Bijzonder weer dat ik wederom bij zo een mooie gebeurtenis aanwezig mocht zijn.
Lieve Marinka en Klaas Pieter, ik wens jullie alle geluk van de wereld met jullie prachtige gezin. Ga heerlijk van elkaar genieten en ik wens jullie alle liefde en geluk toe!

Lieve groet, Agnes.

170302 SEP en MIK blog001
170302 SEP en MIK blog002
170302 SEP en MIK blog003 170302 SEP en MIK blog004 170302 SEP en MIK blog005 170302 SEP en MIK blog006 170302 SEP en MIK blog007 170302 SEP en MIK blog008 170302 SEP en MIK blog009
170306 SEP en MIK blog001 170306 SEP en MIK blog002 170306 SEP en MIK blog003 170306 SEP en MIK blog004 170306 SEP en MIK blog005 170306 SEP en MIK blog006 170306 SEP en MIK blog007 170306 SEP en MIK blog008 170306 SEP en MIK blog009 170306 SEP en MIK blog010 170306 SEP en MIK blog011 170306 SEP en MIK blog012170306 SEP en MIK blog 001170306 SEP en MIK blog014 170306 SEP en MIK blog015 170306 SEP en MIK blog016 170306 SEP en MIK blog017 170306 SEP en MIK blog018 170306 SEP en MIK blog021 170306 SEP en MIK blog022 170306 SEP en MIK blog023 170306 SEP en MIK blog026 170306 SEP en MIK blog027 170306 SEP en MIK blog028 170306 SEP en MIK blog029 170306 SEP en MIK blog030 170306 SEP en MIK blog031 170306 SEP en MIK blog033 170306 SEP en MIK blog034 170306 SEP en MIK blog036 170306 SEP en MIK blog037 170306 SEP en MIK blog038 170306 SEP en MIK blog039 170306 SEP en MIK blog040 170306 SEP en MIK blog041 170306 SEP en MIK blog043 170306 SEP en MIK blog044 170306 SEP en MIK blog045 170306 SEP en MIK blog046 170306 SEP en MIK blog047 170306 SEP en MIK blog048 170306 SEP en MIK blog049 170306 SEP en MIK blog050 170306 SEP en MIK blog051 170306 SEP en MIK blog052
170422 SEP en MIK blog001 170422 SEP en MIK blog002 170422 SEP en MIK blog003 170422 SEP en MIK blog004 170422 SEP en MIK blog005 170422 SEP en MIK blog006 170422 SEP en MIK blog007 170422 SEP en MIK blog008 170422 SEP en MIK blog009 170422 SEP en MIK blog010 170422 SEP en MIK blog011 170422 SEP en MIK blog012 170422 SEP en MIK blog013 170422 SEP en MIK blog014 170422 SEP en MIK blog015 170422 SEP en MIK blog017

Share on Facebook
Share on LinkedIn

Geplaatst in Blog